Από το σπίτι δεν «βγαίνουν» ειδήσεις (ή έτσι νομίζεις στην αρχή)

Μοιράσου αυτό το άρθρο

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email

Ήταν απόγευμα Πέμπτης, 12 Μαρτίου, όταν άκουσα το «από αύριο δουλεύουμε από το σπίτι». Πάγωσα. Παρότι 20 χρόνια επαγγελματίας δημοσιογράφος, αισθάνθηκα ότι δεν ξέρω πώς. Γίνεται ρεπορτάζ από τον καναπέ; Γρήγορα ακυρώθηκαν κι όλα τα προγραμματισμένα γεγονότα και ενώ η αξία της ενημέρωσης ήταν μεγαλύτερη από ποτέ, το εύρος των ειδήσεων μειώθηκε δραματικά. Ιδίως τις πρώτες μέρες, όλα στρέφονταν -λογικό- γύρω από την ίδια κατάμαυρη θεματολογία για την Covid-19: κρούσματα, θάνατοι, lockdown, κλειστές επιχειρήσεις, ανεργία, repeat all. Για να βρεις κάτι (καινούργιο, χρήσιμο, ψύχραιμο) να γράψεις για το θέμα, χρειαζόταν συνεχής αγώνας, κεραίες διαρκώς τεντωμένες -κι η πανδημία ήταν (και είναι) το μόνο θέμα που ενδιαφέρει τους ανθρώπους urbi et orbi.
 
Στην αρχή ήταν (πάρα πολύ) δύσκολο. Σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο.  Ο φόβος για τους ανθρώπους που αγαπώ και για το αύριο, η ανάγκη άμεσης προσαρμογής σε κάτι πρωτόγνωρο, το σοκ από το αφύσικο του εγκλεισμού, το άγχος να συνεχίσω να είμαι “χρήσιμη”, η αίσθηση ότι ξυπνάω, τρώω και κοιμάμαι όχι «στο σπιτάκι μας», αλλά στο γραφείο, η διατήρηση κοινωνικής επαφής με τίμημα ακόμα περισσότερο screen time, το άχρηστο (καθότι αόρατο) χαμόγελο πίσω από τη μάσκα στις λιγοστές εξόδους με sms, τα ασιδέρωτα πλυμένα ρούχα στο οπτικό μου πεδίο ως υπόμνηση δουλειών που πρέπει να γίνουν, την ώρα που προσπαθούσα να συγκεντρωθώ…

Εργαζόμενη με τηλεργασία, συνειδητοποίησα (και εγώ), ήδη από τις πρώτες μέρες, πόση πειθαρχία χρειάζεται στη διαχείριση του χρόνου, για να ηρεμεί το μυαλό και να επαναφορτίζει, χωρίς να τεμπελιάζει.  Όπως το έθεσε ο δημοσιογράφος Michael Standaert, «για μια καλή φωτιά, χρειάζεται να υπάρχει χώρος ανάμεσα στα ξύλα». Ως πρώτο μέτρο …για να τη βγάλω καθαρή, προσπάθησα να διατηρήσω αυτό το οξυγόνο.

Προσαρμόστηκα γρηγορότερα από ό,τι πίστευα. Προσαρμοστήκαμε όλοι -μέχρι και το σκυλί μας. Είναι μάλλον αυτό που λένε «το αγώι ξυπνά τον αγωγιάτη». Μιλώντας με επιστήμονες και επιχειρηματίες για όσα ξημερώνουν αύριο, για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, πήρα μπρος. Και διαβάζοντας ελληνικό και ξένο Τύπο, συνειδητοποίησα (ξανά) πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε οι δημοσιογράφοι εν μέσω μιας πρωτόγνωρης παγκόσμιας κρίσης, με αναρίθμητους άγνωστους “x” στην εξίσωση.

Nα ενημερώνουμε για τους κινδύνους, χωρίς να σπέρνουμε τον φόβο. Να μη δημιουργούμε πανικό, ούτε εφησυχασμό. Να φροντίζουμε να ακούγονται όλες οι τεκμηριωμένες απόψεις -κι όχι πιο δυνατά αυτές που συμμεριζόμαστε. Και πάνω από όλα; Να κάνουμε διαρκές scanning σε όλη τη διαθέσιμη πληροφορία, κείμενο και εικόνα, γιατί πάνω στην αναμπουμπούλα ο λύκος -είτε αυτός λέγεται fake news είτε προπαγάνδα, ακούσια ή εκούσια παραπληροφόρηση- χαίρεται. Προσπάθησα να πολλαπλασιάσω την προσοχή μου ως επαγγελματίας, για να μη βυθιστώ στον ωκεανό του infodemic εν μέσω pandemic.

Εν κατακλείδι; Ο συγγραφέας Σεπούλδεβα, από τα θύματα της πανδημίας, είχε γράψει (χρόνια πριν): «Το “μέσα” δεν ήταν το χειρότερο που μπορούσε να μας συμβεί. Ήταν άλλη μια μορφή του να μένεις όρθιος στη ζωή». Αναφερόταν στη φυλάκισή του λόγω των πεποιθήσεών του. Για μένα όμως, η φράση αυτή λειτούργησε στον εγκλεισμό σαν οδηγίες πλοήγησης. Ανακάλυψα φόβους που δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Μαζί και τα όπλα για να τους αντιμετωπίζω και να τους αξιοποιώ για να (με) καταλάβω καλύτερα. Ένιωσα την αξία της ευελιξίας -και κυρίως της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων – πάνω στη δουλειά. Και ιδίως πάνω στη ζωή. Με γνώμονα το «κι αν όλα τελείωναν εδώ, τι θα είχε σημασία;», μου έγινε ξανά ολοφάνερο πόση βαρύτητα έχει η απόκτηση εμπειριών απέναντι στην ελαφρότητα και προσωρινότητα όσων αποκτιούνται με χρήματα. Αυτό που ζούμε δεν τελείωσε. Τώρα αρχίζει. Το αύριο θα είναι δύσκολο. Τα δύσκολα όμως πάντα έρχονται «πακέτο» με πολύτιμα μαθήματα. Πιστεύω πως έτσι μαθαίνουμε ν’ ανοίγουμε καινούργιους δρόμους. Κι όταν προσπαθούμε συλλογικά, φτάνουμε πάντα πιο μακριά. 

Αλεξάνδρα Γούτα-Δημοσιογράφος

Subscribe To Our Newsletter

Get updates and learn from the best

Περισσότερα άρθρα

Σκέψεις

Τέχνη και COVID-19: Μία νέα κανονικότητα;

Κανονικότητα και καλλιτέχνης είναι δύο έννοιες που δύσκολα θα συναντηθούν εν ζωή. Τα μεγαλύτερα διαστήματα της ιδιότυπης ρουτίνας του, ο καλλιτέχνης τα περνά χωρίς να γνωρίζει αύριο πού θα βρεθεί -αν βρεθεί- καλλιτεχνικά.

Θέλεις ξεχωριστές ιδέες και προτάσεις; Έλα μαζί μας!

Scroll to Top